Nawet jeśli zarzekają się, że uwielbiają, kochają, a wręcz ubóstwiają samotność, to tylko przez chwilę, tylko na jakiś czas, bo później zaczynają tęsknić. Jeśli wypierają się owej tęsknoty to najzwyczajniej w świecie kłamią. Każdy z nas poszukuje w końcu towarzystwa drugiej osoby by podzielić się z nią swoim światem, swoimi spostrzeżeniami… Świat tej drugiej osoby zazwyczaj mało nas obchodzi. Jedynie przyjaciele mieszkają w dwóch światach połączonych mostem lub scalonych w jedno, jeden drugiego prześciga by bardziej się martwić i opiekować tym drugim. Właściwie to przyjaciele żyją ciągle problemami tego drugiego i nigdy nie mają czasu na własne. Wydaje im się, że znów zrobili coś nie tak i że muszą przeprosić choćby chodziło tylko o zjedzenie o jedną czekoladkę więcej. Każdy problem i każdy pretekst jest dobry by znów się zobaczyć i podyskutować. Przyjaciele ciągle za sobą tęsknią, a gdy są już razem myślą o tym, że wkrótce trzeba się rozstać i od razu zaczynają mówić o tym jak się cieszą, jak tęsknili i jak… będę tęsknić. Przyjaciele to w ogóle dziwni ludzie. Rozumieją się doskonale, potrafią powiedzieć przepraszam, często się ranią, zrywają i zaraz wracają, czasami lepiej wychodzi im rozmowa na odległość niż twarzą w twarz, a w głębi ducha, w podświadomości, zazdroszczą sobie wszystkiego nawzajem. Są fałszywi i często kłamią – oczywiście w dobrej wierze. Ale przyjaźń wszystko wybacza i na wszystko przymyka oko, bo ludzie są tylko ludźmi, a przyjaźń nie jest zobowiązaniem, tylko ciągłym uczeniem się, także na błędach, wspólnego podążania przez życie.